Non Fides - Base de données anarchistes

« O gentilshommes, la vie est courte, si nous vivons, nous vivons pour marcher sur la tête des rois. »

Accueil > Other langages / Otros idiomas / Altri idiomi / Andere Sprachen... > Ελληνικά > Μεξικό: Νέο γράμμα του συντρόφου Carlos López “Chivo”

Μεξικό: Νέο γράμμα του συντρόφου Carlos López “Chivo”

mardi 23 juillet 2013

Toutes les versions de cet article : [ελληνικά] [English] [Español] [français] [italiano]

Ξεκινώ αυτό το γράμμα στέλνοντας έναν ειλικρινή χαιρετισμό στα συντρόφια εκτός αυτών των τειχών, ελπίζοντας πως ο ρυθμός της εξέγερσης συνεχίζει να χτυπά στις καρδιές τους και πως αυτό αντανακλάται και στις καθημερινές τους πράξεις.

Την προηγούμενη εβδομάδα, χάρηκα πολύ που έμαθα μια μικρή, αλλά σημαντική λεπτομέρεια, για την οποία με προειδοποίησαν κάποιοι σύντροφοι. Μέσα στη μονότονη και βαριά καθημερινή ρουτίνα του εγκλεισμού, ελπίζει κανείς πως θα συμβεί “κάτι” έξω από αυτήν και γι’ αυτόν τον λόγο, λίγο-πολύ, κοίταξα την ώρα που είχαν επισημάνει τον ουρανό και ο χαιρετισμός έφτασε με τη μορφή πυροτεχνημάτων. Σε κάθε ένα που έσκαγε, μπορούσα να νιώσω τα χαιρετίσματα και το ενδιαφέρον σας. Ήταν αδύνατον να τα δω με τα μάτια μου, αλλά μπορούσα να τα νιώσω και εκείνην τη στιγμή μπόρεσα να νιώσω συνέργια με την πράξη αλληλεγγύη σας σε τέτοιο βαθμό, που μπορούσα να φανταστώ τα χαρούμενα και κατεργάρικα πρόσωπά σας να γελούν με τους πιθανούς κινδύνους και το γεγονός μου άφησε την ξεκάθαρη αίσθηση ότι όταν ένας σύντροφος ή μια συντρόφισσα απαγάγεται από το κράτος, ο αγώνας εκτείνεται και από τις δύο πλευρές των τειχών, εντός και εκτός, και κάθε πλευρά, με τις δυνατότητες που έχει, χρησιμοποιεί επιθέσεις που μπορούν να κάνουν τον αγώνα πιο αποτελεσματικό (εδώ θέλω να καταστήσω σαφές πως για μένα η επίθεση δε σηματοδοτεί μόνο την υλική καταστροφή, αλλά και την εικονοκλαστική ανυπακοή στις επιβολές του συστήματος).

Μου έγινε, επίσης, σαφές το ότι όταν γίνεται μια σύλληψη, δεν επηρεάζεται μόνο ο κρατούμενος, αλλά ανάλογα με το πόσο δυνατό είναι το χτύπημα και οι σύντροφοι, στους οποίους μπορεί να συμβεί το ίδιο ή ακόμα και κάτι χειρότερο από τον ίδιον τον εγκλεισμό.

Έτσι, κοιτώντας και ακούγοντας τα πυροτεχνήματα να σκάνε, σκέφτηκα πως θα ήθελα να μοιραστώ τη χαρά με κάποιους συντρόφους, ιδιαίτερα τους Bruja, Tripa, the Skin, Benja και Justine, οι οποίοι είναι οι μόνοι που ξέρω, που έχουν συνδεθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με την υπόθεση 5Ε (5η Ιανουαρίου), η οποία αφορά την Amelie, τη Fallon και εμένα.

Δράττομαι της ευκαιρίας για να στείλω από αυτό το γράμμα μια μεγάλη αγκαλιά σε αυτούς τους 5 και σε όσους υπέστησαν επιδρομές και παρενοχλήσεις κατά τη διαδικασία της έρευνας, αμέριστη αλληλεγγύη σε εσάς και να επαναλάβω πως δε σας ξεχνάμε εδώ και είστε πάντα παρόντες. Δεν είστε μόνοι, δεν είμαστε μόνοι!

Έχω μερικά πράγματα να πω για το ζήτημα της οργάνωσης…

Ως επαναστάτες, νιώθουμε την ανάγκη να βρισκόμαστε πάντα σε σύγκρουση, σε όποιο μέρος θέλει να κάνει αισθητή τη σιχαμερή παρουσία της η κυριαρχία, όχι μόνο στη φυλακή, αλλά και σε κάθε μέρος που υπάρχουν εξουσιαστικές σχέσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο, δε χρειάζεται να είσαι μια φλογερή μάζα, που επιθυμεί την αλλαγή, πιστεύω πως με μικρές οργανωμένες ομάδες μπορούν να υπάρξουν ικανοποιητικά αποτελέσματα… Αλλά, τι συμβαίνει όταν αντί να προσπαθούμε να είμαστε όντως μπελάς για τον εχθρό, εμείς μπλέκουμε σε προσωπικές έριδες, μη επικοδομοιτικές πολεμικές και προδοσίες μεταξύ των επαναστατών; Λοιπόν, το αποτέλεσμα είναι εμφανές: διαχωρισμός, όχι μόνο μεταξύ ομάδων αλλά και μεταξύ συγγενών συντρόφων, διάλυση εγχειρημάτων, μη ένδειξη αλληλεγγύης του ενός πρός τον άλλον, ο “δικαστής”, που κάποιοι κουβαλούν μέσα τους, έρχεται στο φως και αρχίζει να ψάχνει για ενόχους μέσα στο κίνημα, δημιουργείται σύγχυση κλπ και είναι ακόμα πιο προφανές πως στην ουσία κάνουμε τη “δουλειά” του κράτους, εξασθενώντας κάτι που βρίσκεται ξεκάθαρα σε άνθιση.

Και δεν είναι πως προσπαθεί κάποιος να το παίξει άγγελος και να μην προκαλεί προβλήματα, προβλήματα πάντα θα υπάρχουν και θεωρώ πως πρέπει να ασχολούμαστε με τα προβήματα, όταν αυτά συμβαίνουν και να διαλύεται επί τόπου κάθε σχέση, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται, όταν έχεις τη θηλιά στο λαιμό σου, εξανεμίζοντας το ηθικό των υπολοίπων.

Δεν υπάρχει, όπως έχω ξαναπεί, μαγική συνταγή για να λυθεί οτιδήποτε, αλλά πιστεύω ακόμα πως η συνείδηση της αμεσότητας είναι η πρώτη φάση της επίθεσης.

Σε τέτοιους καιρούς, κολλάω σε ένα, ίσως χαζό, ερώτημα το οποίο, όμως, εμένα μου φαίνεται λογικό: Αν λέμε πως δρούμε ανταγωνιστικά και πως δε μένουμε σιωπηλοί μπροστά στις αδικίες, τότε γιατί να το κάνουμε, όταν αυτό συμβαίνει μεταξύ συντρόφων; Είναι κάτι που έγκειται στη συνείδηση του καθενός, αλλά όταν αντιμετωπίζουμε γεγονότα τέτοιου μεγέθους, υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν, η αναδόμηση είναι πάντα εφικτή και τα εγχειρήματα μπορούν να ξεκινήσουν και πάλι.

Γι’ αυτό, συνεχίζω να ποντάρω στην άτυπη οργάνωση ως μια συμπαγή αναρχική οργάνωση και είναι μέσω των τάσεων, των διαφωνιών και του βαθέματος (του προσωπικού χαρακτήρα και πάνω στα κοινωνικά προβληματα), που βρίσκουμε τους συγγενείς μας, δηλαδή τους ανθρώπους, με τους οποίους αποκτούμε αμοιβαία γνώση και σίγουρα συμμετέχουμε σε κάποιο/α εγχείρημα/τα. Θεωρώ πως είναι πολύπλοκο το να κάνεις κάτι με κάποιον, με τον οποίον δεν έχεις συγγένεια. Μια φίλη με ρώτησε κάποτε “πως μετριέται η συγγένεια;”. Της απάντησα, με το βάθεμα των σχέσεων, την αμοιβαία γνώση, την περισσότερη από κοινού δράση και άρα, την περισσότερη συγγένεια.

Τέλος, με αυτήν την ευκαιρία, θέλω να στείλω έναν φιλικό χαιρετισμό στη συμμορία του Μεξικό* για την υποστήριξη που λαμβάνω, ¡¡Fierro Cabronxs!!.

Αυτά για την ώρα, ανυπομονώ να έρθω σε επαφή με κάποιους από εσάς (θα προτιμούσα με όλους, αλλά δε γίνεται) και στέλνω σε όλους σας αγκαλιές και φιλιά.

Guerra Social por Siempre !!!
Vivamos la Anarquía !!!

Carlos López “Chivo”
1/07/2014

[Μετάφραση: Inter Arma.]